3. สถานการณ์คนพิการในปัจจุบัน

3.1 คำจำกัดความและการจำแนกประเภท

สภาแห่งชาติฟิจิว่าด้วยคนพิการ (Fiji National Council of Disabled Persons: FNCDP) ให้คำจำกัดคำว่า "ความพิการ" โดยอาศัยคำจำกัดความจากองค์กรอนามัยโลก ดังนี้

"คนพิการ หมายถึง บุคคลใดๆ ที่มีความบกพร่องด้านร่างกาย จิตใจ หรือ มีข้อจำกัดในการรับรู้ความรู้สึก หรือ ขาดความสามารถในการแสดงออกด้านกิจกรรมใดๆ เหมือนคนทั่วไป" (รายงานประจำปี ของ FNCDP ปี 2539)

สมาคมคนพิการแห่งประเทศ ฟิจิ และกลุ่มคนพิการที่พึ่งตนเองให้คำจำกัดความด้านความพิการดังต่อไปนี้

"คนพิการ ยังหมายความถึง คนที่ด้วยความบกพร่องทางกาย จิตใจ ความรู้สึกและอารมณ์ ทำให้ไม่สามารถมีโอกาสเท่าเทียมหรือมีสิทธิเหมือนกับคนอื่นในสังคมเนื่องจากมีอุปสรรคทางสังคมและทางกาย " (FDPA, 1998)

"ความพิการ "หมายถึง การสูญเสีย หรือ การจำกัดโอกาสที่จะเป็นส่วนหนึ่งของการดำรงชีวิตในชุมชนที่เท่าเทียมกับบุคคลอื่นๆ นอกจากนี้ยังหมายรวมถึงการใช้ชีวิตของคนพิการในสภาพแวดล้อมต่างๆ การให้คำจำกัดความต่อความพิการก็เพื่อจะเน้นย้ำถึงสภาพแวดล้อมและกิจกรรมของหลายๆองค์กรในชุมชนที่เกี่ยวข้องแก่คนพิการ เช่น ข้อมูลข่าวสาร การสื่อสารหรือแม้แต่การศึกษาที่ได้แยกคนพิการออกจากการมีส่วนร่วมอย่างเท่าเทียมในสังคม

ความพิการในประเทศฟิจิได้ถูกมองว่าเป็นการถูกลงโทษจากการประพฤติผิดศีลธรรมของสมาชิกในครอบครัวในอดีต หรือเป็นผลจากความโชคร้ายหรือเวทมนตร์คาถา อย่างไรก็ตามมุมมองต่อความพิการได้เปลี่ยนไปและมีมนุษยธรรมมากขึ้นเมื่อ10 ปีที่ผ่านมานี้เอง

3.2 นโยบายรัฐบาลและนโยบายแห่งชาติว่าด้วยคนพิการ

ไม่มีบทบัญญัติที่ชัดเจนเกี่ยวกับความพิการในแผนพัฒนาแห่งชาติ อย่างไรก็ตามได้มีความพยายามที่จะบรรจุประเด็นด้านการศึกษาพิเศษเข้าในนโยบายการศึกษาหลักในแผนพัฒนาแห่งชาติ

หลังจากได้มีโอกาสประชุมหารือระดับภูมิภาคและนานาชาติหลายกระทรวงได้พัฒนานโยบายของ กระทรวงให้สอดรับกับความต้องการของคนพิการและกลุ่มบุคคลที่ขาดความเท่าเทียมลงไปในนโยบายด้วย

3.3 ระบบรัฐบาล

หน่วยงานรัฐบาลที่เกี่ยวข้องกับความพิการ

1. สภาแห่งชาติฟิจิว่าด้วยคนพิการ (FNCDP)

FNCDP ได้รับความเห็นชอบอย่างเป็นทางการในเดือนกันยายนปี 2535 โดยการรับรองของคณะรัฐมนตรี และอยู่ในกำกับของกระทรวงสตรี วัฒนธรรมและสวัสดิการสังคม รวมทั้งมีผู้ประสานงานแห่งชาติว่าด้วยการพัฒนาคนพิการ วิสัยทัศน์ของ FNCDP คือ "การมุ่งเน้นถึงการพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ" และมีภารกิจคือ "อำนวยความสะดวกในการมีส่วนร่วมและโอกาสอย่างเท่าเทียมของคนพิการในทุกเรื่องราวของชีวิต"FNCDP ได้ก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการในเดือนมีนาคม 2536 ซึ่งมีสมาชิกที่หลากลายทั้งจากภาครัฐและองค์กรเอกชนที่เกี่ยวข้องกับคนพิการ

เดือนธันวาคม ปี 2537 มีการตราพระราชบัญญัติฉบับที่ 21 ว่าด้วย FNCDP ขึ้น เพื่อรองรับการก่อตั้งสภาเพื่อให้กรอบการดำเนินงานถูกต้องตามกฎหมาย พระราชบัญญัติ FNCDP กำหนดให้มีคณะกรรมการที่ปรึกษา 6 สาขาด้วยกัน ประกอบด้วยที่ปรึกษาด้านต่างๆดังนี้

1. สาธารณสุข
2. การศึกษา
3. สภาพแวดล้อมและที่อยู่อาศัย
4. การฝึกอาชีพและการจ้างงาน
5. การกีฬา และ
6. นิติบัญญัติ

โดยคณะกรรมการที่ปรึกษาเหล่านี้มีภารกิจด้านการให้คำปรึกษาและให้ความช่วยเหลือด้านการทำวิจัย การวางนโยบายและการแก้ไขกฎหมายให้สอดคล้องกับนโยบายแต่ละประด็นของกรอบการทำงาน

ผลงานที่โดดเด่นของ FNCDP นับแต่มีการก่อตั้งประกอบด้วย

• การก่อตั้ง FNCDP ในเดือนมีนาคม 2536
• การบังคับใช้ พระราชบัญญัติ FNCDP ในปี 2537
• จัดตั้งคณะกรรมการที่ปรึกษา FNCDP ทั้ง 6 สาขา
• จัดตั้งคณะกรรมการด้านคนพิการ ใน 9 อำเภอหลัก ที่เมือง Viti Levu และ Vanua levu
• การบรรจุความต้องการของ FNCDP ลงใน การสำรวจสัมมะโนครัวประชากรแห่งชาติฟิจิในปี 2539 โดยการสำรวจระบุคำถามถึงสาเหตุของความพิการ
• การบรรจุ Bill of Rights ลงในรัฐธรรมนูญฉบับแก้ไขของหมู่เกาะฟิจิ ในปี 2540
• การมีส่วนร่วมของ FNCDP ในการประชุมเพื่อเยาวชน ระดับนานาชาติ (CCC)
• การสร้างงานสำหรับสตรีในแผนแห่งชาติ
• เมือง Suva ซึ่งเป็นเมืองหลวงของฟิจิ และเมืองต่างๆ ได้ทำการเปลี่ยนแปลงและปรับโครงสร้างการก่อสร้างต่างๆให้เหมาะสมกับคนพิการ เช่น เก้าอี้ล้อเข็นกับห้องน้ำสาธารณะ อาคารต่างๆ ศูนย์อำนวยความบันเทิงและทางลาดสำหรับเก้าอี้ล้อเข็น
• การขยายอาคารเรียนแบบใหม่ให้สอดคล้องกับการฝึกอาชีพในสถาบันที่มีคนพิการ

2. กระทรวงสตรี สวัสดิการสังคม และการบรรเทาความยากจน
(http://www.fiji.gov.fj/publish/m_women.shtml)

ความรับผิดชอบหลักของกระทรวงคือการให้คำปรึกษาต่อรัฐบาลด้านนโยบายสาธารณะโดยเฉพาะอย่างยิ่งนโยบายต่อสตรีและคนพิการ

3. กระทรวงศึกษาธิการ
(http://www.fiji.gov.fj/publish/m_education.shtml)

หลักสูตรการศึกษาพิเศษและนโยบายหลักด้านการศึกษาได้ถูกนำมาอภิปรายและกำหนดเป็นประเด็นสำคัญ ในรายงานการปฏิบัติงานด้านการศึกษาในปี 2543 การศึกษาพิเศษในระดับประถมศึกษาสังกัดกระทรวงศึกษาธิการ ได้ถูกนำมาร่างเป็นนโยบายพิเศษซึ่งครอบคลุมถึงการจัดการศึกษาสำหรับคนพิการ

4. กระทรวงสาธารณสุข
(http://www.fiji.gov.fj/publish/m_health.shtml)

กระทรวงรับผิดชอบด้านสาธารณสุขมูลฐาน การฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ และ เครื่องมือทางการแพทย์ รวมถึงให้บริการและดูแลคนพิการ

ระบบสวัสดิการสังคมแห่งชาติสำหรับคนพิการ

*แหล่งข้อมูล : การศึกษาข้อมูลคนพิการของประเทศ ในโครงการความร่วมมือ JICA & FDPA เดือนกุมภาพันธ์ 2544

โครงสร้างองค์กร

FNCDP (โครงสร้างคณะกรรมการส่วนอำเภอ)

*แหล่งข้อมูล: กฎหมายว่าด้วยความเสมอภาคด้านโอกาสและการมีส่วนร่วมเพื่อการพัฒนาคนพิการ โดยได้ตัวอย่างจาก ESCAP องค์การสหประชาชาติ ปี 2540

3.4 ความร่วมมือระดับภูมิภาค (ทศวรรษคนพิการแห่งเอเชียและแปซิฟิก)

FNCDP เป็นเจ้าภาพจัดการประชุมปฏิบัติการด้านการจัดการองค์กรเพื่อการพึ่งตนเองของ PWDs ระดับภาคพื้นแปซิฟิกในปี 2539 ประเทศที่เข้าร่วมในครั้งนี้ประกอบด้วย ตองกา ซามัว วานูตู เกาะโซโลมอน และฟิจิ ทั้งนี้ ESCAP เป็นผู้ให้การสนับสนุนด้านการเงินเพื่อการฝึกอบรมซึ่งจัดขึ้นที่ศูนย์ฝึกแปซิฟิกตอนใต้

ประเด็นความร่วมมือส่วนภูมิภาคประกอบด้วยการส่งเสริมการพัฒนาคนพิการ การสร้างกองทุนมูลนิธิเพื่อความร่วมมือส่วนภูมิภาค รวมถึงการแบ่งปันทรัพยากรระหว่างกลุ่มประชากรคนพิการในภาคพื้นแปซิฟิก โดยความร่วมมือของ South Pacific Commission มหาวิทยาลัย South Pacific และ Forum Secretariat และอื่นๆ

3.5 ข้อมูลทางสถิติ

ข้อมูลทางสถิติว่าด้วยคนพิการทั่วประเทศฟิจินั้นยังไม่ชัดเจนดังนั้น FNCDP จึงวางแผนที่จะทำการสำรวจทั่วประเทศโดยขอความร่วมมือจากองค์กรพัฒนาเอกชน

อย่างไรก็ตามมี 2 แหล่งข้อมูลที่ระบุถึงจำนวนของประชากรคนพิการ ดังนี้

ในปี 2539 คำถามเกี่ยวกับความพิการได้ระบุลงไปในการสำรวจสัมมะโนครัวประชากรแห่งชาติในประเทศฟิจิเป็นครั้งแรก ผลจาการสำรวจพบว่าประชากรกว่า 12,000 คน เป็นคนพิการในแบบใดแบบหนึ่ง และจาก

การสำรวจความยากจนในปี 2540 ในประเทศฟิจิพบว่าคนพิการจำนวนมากในฟิจิประสบกับปัญหาความยากจนและขาดโอกาสในการศึกษา การจ้างงาน และการรับการบริการ ระบบการลงทะเบียนคนพิการแห่งชาติของฟิจิก็ยังไม่มีดังนั้นข้อมูลเบื้องต้นของคนพิการ ได้มาจากผู้ช่วยเหลือการฟื้นฟูชุมชน และพยาบาลสาธารณสุข นอกจากนี้ข้อมูลคนพิการก็ได้รับจากกระทรวงสาธารณสุขแต่ต้องรอการวิเคาระห์ และแยกแยะจากองค์กรต่างๆ ที่สนับสนุน ระบบการศึกษาได้ลงทะเบียนคนพิการเพื่อให้สามารถส่งถ่ายไปยังโรงเรียนการศึกษาพิเศษต่างๆ ได้

3.6 กฎหมายและนิติบัญญัติ

ประเทศฟิจิประกาศใช้รัฐธรรมนูญในปี 2540 โดยรัฐธรรมนูญฉบับนี้มีการแก้ไขมาตราและบทบัญญัติที่เกี่ยวกับผลประโยชน์ของคนพิการ โดยเน้นที่การพัฒนาแก่คนพิการ โดยเฉพาะในประเด็นการถูกแบ่งแยก ประเด็นข้อกฎหมายที่สำคัญที่สุดในฟิจิตอนนี้ คือ การพิจารณาประมวลกฎหมายการก่อสร้างอาคารแห่งชาติ โดยคณะกรรมการที่ปรึกษา FNCDP ได้เตรียมการเสนอข้อพิจารณาต่อกระทรวงการพัฒนาเมืองและเคหะสถาน โดยตั้งประเด็นที่พื้นฐานของความต้องการของคนพิการเป็นสำคัญ

ระเบียบกฎหมายว่าด้วยความพิการในฟิจิมีดังต่อไปนี้

• พระราชบัญญัติว่าด้วยการรักษาทางจิตเวช ปี 2521 หมวดที่ 113 ปีที่ตรา: 2533 (ทบทวน)

พระราชบัญญัติครอบคลุมข้อกฎหมายดังนี้

• การรับผู้ป่วย
• อำนาจพิเศษและหน้าที่ของผู้เข้าเยี่ยม
• อำนาจทั่วไปและหน้าที่ของผู้อำนวยการ
• การปล่อยตัว การหลบหนีหรือการเสียชีวิตของผู้ป่วย
• บทบัญญัติการควบคุมการไต่สวนในภาวะที่จิตใจไม่ปกติ
• อื่นๆ

• พระราชบัญญัติสภาแห่งชาติฟิจิว่าด้วยคนพิการ (FNCDP) ฉบับที่ 21 ปีที่ตรา: 2537

• ประสานงานกับองค์กรต่างๆที่เกี่ยวข้องกับการดูแลและการฟื้นฟูคนพิการ
• วางนโยบายแห่งชาติที่รองรับการบริการที่ดีแก่คนพิการทั่วประเทศฟิจิ
• วางแผนปฏิบัติการแห่งชาติเพื่อการฟื้นฟูการบริการ
• ขอการสนับสนุนทางการเงินจากภาครัฐ ผู้บริจาค และองค์กรต่างๆที่จดทะเบียนเพื่อการบริการการช่วยเหลือต่อคนพิการ
• ดำรงไว้ซึ่งกลุ่มองค์กรผู้จดทะเบียนและสนับสนุนด้านการบริการต่อคนพิการและให้กลุ่มองค์กรเหล่านั้นเป็นองค์กรอิสระ
• จัดการสัมมนาแห่งชาติและสัมมนาปฏิบัติการอันเกี่ยวเนื่องกับสภาพปัญหาและความต้องการของคนพิการรวม ถึงการช่วยเหลือในการฝึกอาชีพซึ่งประกอบไปด้วย การดูแล การฝึกอบรม การศึกษา และการฟื้นฟูคนพิการ
• ส่งเสริมให้สังคมตระหนักถึงปัญหาและความเป็นอยู่ของคนพิการ
• รายงานต่อหน่วยงานภาครัฐด้านปัญหาและความต้องการของคนพิการอย่างต่อเนื่องและหาวิธีตอบสนองต่อความต้องการนั้น
• ปฏิบัติงานด้านต่างๆเพื่อกำจัดสาเหตุของความพิการ
• ก่อตั้งมูลนิธิเพื่อการฟื้นฟูแห่งชาติ และเชิญชวนองค์กรความร่วมมือทั้งในระดับประเทศและนานาชาติมาสนับสนุนการก่อตั้งมูลนิธิ การลงทุน การจัดหาเครื่องมือและอุปกรณ์เพื่อแผนการฟื้นฟูแห่งชาติ
• พิจารณานโยบายแห่งชาติและแผนปฏิบัติการแห่งชาติอย่างต่อเนื่อง เพื่อสร้างความจริงให้ประจักษ์ต่อสาธารณชนทั้งส่วนท้องถิ่น ส่วนภูมิภาค และนานาชาติ

• รัฐธรรมนูญแห่งประเทศฟิจิ หมวดที่ 4 ว่าด้วยสิทธิ ข้อ 38 ปีที่ตรา: 2540

ความเท่าเทียมและการแบ่งแยกต่อความพิการในอนุมาตรา 2 ว่าด้วยนโยบายด้านโอกาสและความเท่าเทียมในการจ้างงาน (EEO)

บุคคลย่อมไม่ถูกแบ่งแยกอย่างไม่เป็นธรรมทั้งโดยทางตรงและทางอ้อมบนพื้นฐานของบุคลิกลักษณะ และสภาพแวดล้อมส่วนตัวไม่ว่าจะเป็นเชื้อชาติ ชาติพันธุ์ สีผิว บ้านเกิด เพศ ความนิยมทางเพศ การเกิด ภาษาของเชื้อชาติ สถานภาพทางเศรษฐกิจ อายุ หรือความพิการ

อนุมาตรา 4
กำหนดว่า บุคคลย่อมไม่ถูกแบ่งแยกในทุกสถานที่ ไม่ว่าจะเป็น ร้านค้า โรงแรม ที่พักอาศัย สถานบันเทิงสาธารณะ สถานที่ขนส่งสาธารณะและสถานที่สาธารณะอื่นๆ

อนุมาตรา 5
บัญญัติว่า เจ้าของกรรมสิทธ์ในสถานที่และบริการภายใต้อนุมาตรา 4 ย่อมอำนวยความสะดวกให้กับคนพิการตามกฎหมาย

• รัฐธรรมนูญแห่งประเทศฟิจิ บทที่ 5 ว่าด้วยความยุติธรรมทางสังคม หมวดที่ 44 ปีที่ตรา: 2540

ความยุติธรรมทางสังคมและการปฏิบัติภายใต้อนุมาตรา1 ดังนี้ รัฐสภาต้องวางกรอบการดำเนินการเพื่อให้กลุ่มบุคคลทุกกลุ่มทุกประเภทให้ได้รับการปฏิบัติที่เท่าเทียมด้านต่างๆดังนี้

• การศึกษาและการฝึกอบรม
• ที่ดินและเคหะสถาน
• การประกอบธุรกิจ
• การรับการบริการทุกระดับทุกประเภทจากภาครัฐ

3.7 การบริการสังคม

คนพิการไม่ได้รับสวัสดิการใดเป็นพิเศษจากกรมสวัสดิการสังคม ทั้งนี้ประเทศฟิจิให้การดูแลในด้านการช่วยเหลือครอบครัวและการบรรเทาความยากจนเป็นหลัก

3.8 การบริการทางการแพทย์ การฟื้นฟูสมรรถภาพ และอุปกรณ์เครื่องช่วยคนพิการ

การบริการทางการแพทย์

สำหรับโรงพยาบาลในกำกับของรัฐ ผู้ป่วยที่ต้องนอนโรงพยาบาลต้องรับรองว่ามีจำนวนเงินเพียงพอสำหรับการดูแลรักษาอย่างน้อย 1 สัปดาห์ อย่างไรก็ตามคนจนและผู้ป่วยที่ได้รับความทรมานจากการเจ็บป่วยจากอุบัติเหตุรุนแรงหรือโรคร้ายที่อาจเป็นอันตรายถึงชีวิตจะได้รับการยกเว้นค่ารักษา แต่ไม่ยกเว้นค่าธรรมเนียมตามความพิการของคนพิการ การให้ที่พักและการบริการสำหรับผู้ป่วยนอกก็มีอัตราค่าบริการ แม้ว่าจะมีข้อยกเว้นสำหรับผู้ป่วยบางประเภทก็ตาม ซึ่งหมายรวมถึงผู้ป่วยทางจิตเวชด้วย มีโรงพยาบาลของรัฐแห่งหนึ่งคือ โรงพยาบาล St. Giles ที่ให้การดูแลทางการแพทย์สำหรับความพิการทุกประเภท

นโยบายและโปรแกรมการบริการทางการแพทย์สำหรับคนพิการมีดังนี้

•นโยบายการฟื้นฟูทางด้านการแพทย์โดยกระทรวงสาธารณสุข ปีที่ดำเนินการ: 2513

โรงพยาบาลเพื่อการฟื้นฟูทางการแพทย์แห่งชาติมีหน้าที่ดังนี้

• ช่วยเหลือในการฟื้นฟูทางการแพทย์เช่นการทำกายภาพบำบัด เป็นต้น
• ช่วยเหลือผู้ป่วยให้สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ให้เร็วที่สุด
• มีบริการเฉพาะที่ศูนย์ฟื้นฟู St. Giles และ Tamavua ซึ่งมีผู้เชี่ยวชาญด้านการรักษาเพียงผู้เดียว

• พระราชบัญญัติสุขภาพจิต (กระทรวงสาธารณสุข) ปีที่เริ่มบังคับใช้: 2513

โรงพยาบาลด้านจิตเวช St. Giles มีหน้าที่ดังนี้

• ให้การช่วยเหลือด้านการแพทย์แก่ผู้ป่วยจิตเวช
• การบริการชุมชนแก่ผู้ป่วยนอกที่เป็นคนไข้จิตเวช

อุปกรณ์เครื่องช่วยคนพิการ

ปัจจุบันนี้รัฐบาลฟิจิไม่มีนโยบายด้านอุปกรณ์ทางการแพทย์เพื่อการฟื้นฟู ดังนั้น FNCDP จึงพยายามที่จะผลักดันให้คณะกรรมการที่ปรึกษาด้านสาธารณสุขให้ความสำคัญกับนโยบายด้านนี้ นอกจากนี้ประเทศฟิจิก็ไม่มีมาตรฐานด้านการควบคุมอุปกรณ์ทางการแพทย์เพื่อการฟื้นฟู

จนถึงปัจจุบัน อุปกรณ์เครื่องช่วยคนพิการได้มาจาก:

1. ห้องปฏิบัติการด้านอวัยวะเทียมและออโธปีดิกส์ (Prosthetics and Orthopedics Laboratory) ในเมือง Tamavua
2. สภากาชาดฟิจิ ดูแลเรื่องเก้าอี้ล้อเข็น อุปกรณ์ช่วยการเดิน และไม้เท้า
3. ภาครัฐผ่านทางกระทรวงสาธารณสุขโดยสนับสนุนอุปกรณ์ทางการแพทย์

คนพิการได้อุปกรณ์ช่วยเหลือมาจากการซื้อด้วยทุนส่วนตัว การสนับสนุน และการยืมอุปกรณ์จากโรงพยาบาลของรัฐมาใช้ชั่วคราว

ปัจจุบันฟิจิสามารถผลิตเฝือกดามได้เพียง 2 ชิ้นและอวัยวะเทียม 5 ชิ้นในแต่ละเดือนเนื่องจากมีเจ้าหน้าที่เทคนิคด้านอวัยวะเทียมและออโธปีดิกส์เพียงคนเดียวเท่านั้นที่ปฏิบัติงานที่ Prosthetics and Orthopedics Laboratory ในเมือง Tamavua

ร้อยละ 90 ของอุปกรณ์เครื่องช่วยคนพิการ เช่น รถเข็น อุปกรณ์ช่วยเดิน ไม้เท้าและอุปกรณ์อื่นๆ ที่ช่วยในการดำรงชีวิตประจำวัน ได้นำเข้ามาจากต่างประเทศ ส่วนมากนำเข้าจาก ออสเตรเลีย และ นิวซีแลนด์ โดยร้อยละ 60 ของอุปกรณ์มาจากการบริจาค

อุปกรณ์เครื่องช่วยคนพิการเหล่านี้จัดจำหน่ายโดยกระทรวงสาธารณสุขและองค์กรพัฒนาเอกชน อย่างไรก็ตามผู้ป่วยจำนวนมากไม่มีเงินที่จะซื้ออุปกรณ์เหล่านั้นมาใช้ได้ สมาคมเด็กพิการซึ่งเป็นองค์กรพัฒนาเอกชนองค์กรหนึ่งเป็นองค์กรที่ให้บริการด้านอุปกรณ์เครื่องช่วยคนพิการ นอกจากนี้สภากาชาดแห่งฟิจิก็เป็นอีกหน่วยงานหนึ่งที่ให้บริการในด้านนี้โดยได้รับการสนับสนุนงบประมาณจากกองสลาก

3.9 การฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการโดยชุมชน (CBR)

CBR เข้ามาในฟิจินานกว่า 10ปีแล้ว ช่วงแรกโครงการ CBR มีเป้าหมายที่จะค้นหาและฟื้นฟูสมรรถภาพของเด็กพิการที่อยู่ห่างไกล ไม่สามารถเข้าไปรับบริการในสถานฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการได้ หลังจากนั้นโครงการ CBR ก็เริ่มขยายมาครอบคลุมคนพิการที่เป็นผู้ใหญ่ด้วย

แผนแห่งชาติสำหรับโครงการ CBR ตระหนักถึงความสำคัญด้านสุขภาพภายใต้โครงการผู้ช่วยเหลือเพื่อการฟื้นฟูโดยชุมชน (CRAs) ซึ่งดำเนินการโดยกระทรวงสาธารณสุขและสวัสดิการสังคมซึ่งมีฐานข้อมูลที่เพียบพร้อมและมีบุคลากรที่มีประสบการณ์ CRAs 13 คนรวมกลุ่มเพื่อดำเนินงานในโครงการ เจ้าหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจัดการอบรมเทคนิคกายภาพบำบัดพื้นฐาน และการอบรมด้านต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง เช่น การบำบัดการพูด และการบำบัดอาชีพ CRAs ทำงานกับพยาบาลสาธารณสุขและเจ้าหน้าที่ชุดสาธารณสุขเพื่อให้การรักษาแก่คนพิการ นอกจากนี้ CRAs ยังได้ให้บริการแก่ครอบครัว เจ้าหน้าที่สาธารณสุขหมู่บ้าน และสมาชิกชุมชน โดยบริการดังกล่าว ประกอบด้วย การประเมินความต้องการ การพัฒนาโปรแกรมฟื้นฟูสมรรถภาพ การให้ความรู้เพื่อป้องกันความพิการ การอบรมเกี่ยวกับความพิการ และให้เครื่องมืออำนวยความสะดวกการสื่อสารพื้นฐาน

นโยบายที่เกี่ยวข้องกับ CBR มีดังนี้

• โครงการ CBR เริ่มดำเนินการในปี 2537โดยมีรายละเอียดดังนี้

เป็นโครงการที่ก่อตั้งขึ้นโดยสมาคมคนพิการแห่งฟิจิซึ่งริเริ่มโดยองค์กรเอกชน โดยมีภารกิจที่จะพัฒนาชุมชน การดูแลคนพิการ การดำเนินการและการเก็บรวบรวมข้อมูลรวมถึงการพัฒนาอาชีพ

• นโยบายการดูแลสุขภาพขั้นพื้นฐานโดยกระทรวงสาธารณสุข เริ่มดำเนินการในปี 2533 มีรายละเอียดดังนี้

การช่วยเหลือเพื่อการฟื้นฟูชุมชนโดยประสานงานร่วมกับสมาชิกชุมชน กลุ่มปฏิบัติงานด้านสาธารณสุขซึ่งรวมถึงการทำกายภาพบำบัด นอกจากนี้ยังมีองค์กรจากภาครัฐและเอกชนช่วยเหลือด้านการจัดการ และพัฒนา CBR ควบคู่ไปกับนโยบายรัฐบาลที่เกี่ยวข้องกับการดูแลสุขภาพขั้นพื้นฐานการจัดการและการฟื้นฟูกับความพิการ

• ผู้ช่วยเหลือเพื่อการฟื้นฟูชุมชนโดยสมาคมฟิจิเพื่อคนตาบอดซึ่งริเริ่มโดยองค์กรเอกชน และเริ่มดำเนินการเมื่อปี 2523 และมีรายละเอียดดังนี้

ช่วยเหลือและสนับสนุนการพัฒนาบุคคลที่มีปัญหาด้านการมองเห็น

3.10 การดำรงชีวิตแบบพึ่งตนเองของคนพิการ

______

3.11 ความตระหนักรู้ของสาธารณชน

ความตระหนักรู้ของสาธารณชนเกี่ยวกับคนพิการมีเพิ่มมากขึ้นผ่านการให้ข้อมูลเกี่ยวกับคนพิการอย่างต่อเนื่องและกว้างขวาง องค์กรที่เกี่ยวข้องกับคนพิการหลายองค์กรมีบทบาทสำคัญมากในประเด็นนี้ ทั้งนี้สมาคมคนพิการแห่งชาติได้ดำเนินการและให้การสนับสนุนโครงการโดยผ่านทางการสนับสนุนจากสื่อมวลชนหลายแขนงของประเทศฟิจิ เช่น สื่อด้านวิทยุ โทรทัศน์ และสื่อสิ่งพิมพ์

สภาแห่งชาติฟิจิว่าด้วยคนพิการได้เป็นส่วนหนึ่งในการสนับสนุนคนพิการให้มีส่วนร่วมในงานฉลองของประเทศตั้งแต่ปี 2538 มากมาย ตัวอย่างเช่นการมีส่วนรวมของคนพิการในการฉลองวันชาติ ในปี 2539 ซึ่งได้รับผลสำเร็จอย่างมากจากการดำเนินการโดยคณะกรรมการว่าด้วยความพิการระดับอำเภอ ของ FNCDP นอกจากนี้คนพิการเองก็มีส่วนร่วมด้วยเช่นกันโดยการประสานงานร่วมกับองค์กรพัฒนาเอกชนโดยเน้นให้สังคมตระหนักถึงความต้องการของคนพิการในด้านต่างๆ มากขึ้นไม่ว่าจะเป็นด้านการกีฬา การมีกองทุนมูลนิธิเพื่อคนพิการเป็นต้น

3.12 กีฬา

กระทรวงสาธารณสุขและสวัสดิการสังคม และ FNCDP ได้แต่งตั้งคณะกรรมการที่ปรึกษาเพื่อรับผิดชอบด้านการกีฬาของคนพิการให้สอดคล้องกับทศวรรษคนพิการแห่งเอเชียและแปซิฟิก ปี 2536-2545 นักกีฬาพิการชาวฟิจิมีความกระตือรือร้นอย่างยิ่งในการเข้าร่วมการแข่งขันกีฬา ทั้งที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อการแข่งขันและสันทนาการ กระทรวงเยาวชนและกีฬารับผิดชอบการวางนโยบายด้านการกีฬาเพื่อคนพิการ รวมถึงการอำนวยความสะดวกสบายแก่คนพิการ การจัดหาอุปกรณ์กีฬา และจัดหาเงินทุนสนับสนุน

3.13 การป้องกันสาเหตุของความพิการ

สาเหตุหลักของความพิการในฟิจิเกิดจากความพิการแต่กำเนิด ความพิการจากอุบัติเหตุ ความเจ็บป่วย และความผิดปกติด้านพันธุศาสตร์ กระทรวงสาธารณสุขได้วางแผนที่จะทำหน้าที่ในการให้ความช่วยเหลือและป้องกันการเกิดความพิการ โดยความร่วมมือจากสภากาชาด และกรมการขนส่งทางบก (LTA) ซึ่งดูแลในส่วนการป้องกันความพิการอันเนื่องจากอุบัติเหตุทางรถยนต์โดยการตรากฎหมายว่าด้วยการบังคับให้ใช้เข็มขัดนิรภัย

สาเหตุของความพิการในฟิจิมักจะไม่สามารถระบุได้ในขั้นต้น เนื่องจากการขาดอุปกรณ์ทางการแพทย์เพื่อทำการวินิจฉัยโรค และการขาดความรู้เกี่ยวกับการป้องกันความพิการของพ่อแม่

หลังจากการปฏิบัติงานของคณะกรรมการอาหารและโภชนาการแห่งชาติ (NFNC) ภาวะทุพโภชนาการก็มีอัตราลดลง ปัจจุบันนี้ OHS เข้ามาดูแลด้านการป้องกันความพิการจากอุบัติเหตุในสถานที่ทำงาน โดยการออกกฎหมายควบคุมต่างๆเช่น กฎหมายเกี่ยวกับอุปกรณ์การดำน้ำในทะเลลึก

กระทรวงสาธารณสุขได้วางแผนกลยุทธ์และวางภารกิจเพื่อให้ความช่วยเหลือในการป้องกันความพิการ โดยสภากาชาดและกรมขนส่งทางบกได้พยายามที่จะป้องกันความพิการที่เกิดจากอุบัติเหตุทางรถยนต์โดยการออกกฎหมายมาบังคับใช้ และคณะกรรมการอาหารและโภชนาการแห่งชาติดูแลด้านภาวะทุพโภชนาการซึ่งมีอัตราที่ลดลง นอกจากนี้ OHS ก็ได้เข้ามารับผิดชอบการป้องกันอุบัติเหตุในสถานที่ทำงาน

ระเบียบกฎหมายว่าด้วยการป้องกันความพิการในฟิจิมีดังนี้

• พระราชบัญญัติด้านสุขภาพจิตภายใต้การดูแลของกระทรวงสาธารณสุข และบังคับใช้ในปี 2542 มีรายละเอียดดังนี้

โรงพยาบาลเพื่อการฟื้นฟูทางการแพทย์แห่งชาติดำเนินการดังต่อไปนี้

• การเตรียมการการป้องกันขั้นต้น เช่น การทำกายภาพบำบัดแก่ผู้ป่วยด้านต่างๆ เช่น การบาดเจ็บของกระดูกสันหลัง ปัญหาเกี่ยวกับไต โรคลม เป็นต้น ทั้งนี้ไม่มีการให้บริการคำปรึกษาแก่ผู้ป่วย หรือ การเตรียมการด้านการฟื้นฟูอาชีพแต่อย่าใด
• การบริการที่พักแก่คนพิการแขนขา และคนพิการด้านอื่นๆ

• พระราชบัญญัติว่าด้วยเข็มขัดนิรภัยโดยกรมการขนส่งทางบก (LTA) บังคับใช้ปี 2542

คาดเข็มขัดนิรภัยเพื่อป้องกันการบาดเจ็บจากอุบัติเหตุทางรถยนต์

• พระราชบัญญัติว่าด้วยการส่งเสริมความปลอดภัย โดยกระทรวงสาธารณสุข บังคับใช้ปี 2540

• ส่งเสริมให้เกิดการป้องกันและรักษาไว้ซึ่งการมีสุขภาพดี ความเป็นอยู่ที่ดี และพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชากรชาวฟิจิ
• ให้การสนับสนุนทางด้านการเงินเพื่อเป็นการดูแลการสาธารณสุขขั้นมูลฐาน การฟื้นฟูสุขภาพ และการอำนวยความสะดวกด้านอุปกรณ์การแพทย์สำหรับคนพิการ
• ก่อตั้งศูนย์ส่งเสริมสุขภาพแห่งชาติโดยกระทรวงสาธารณสุขให้การช่วยเหลือเพื่อป้องกันความพิการ

• กลวิธีการให้บริการทางการแพทย์โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย โดยกระทรวงสาธารณสุข บังคับใช้ปี 2533

ให้การดูแลด้านสาธารณสุขมูลฐานโดยผู้ป่วยสามารถเข้ามาตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลและได้รับงดเว้นค่าธรรมเนียม โดยพิจารณาจากสถานะทางการเงินและสภาพความพิการ

• รัฐธรรมนูญแห่งฟิจิ บังคับใช้ปี 2520

รัฐธรรมนูญ หมวดที่ 4 ว่าด้วยสิทธิ มาตรา 38 อนุมาตรา 2, 4, 5 และ หมวดที่ 5 ว่าด้วยความยุติธรรมในสังคม มาตรา 44 อนุมาตรา 1

• พระราชบัญญัติว่าด้วยการสาธารณสุข โดยกระทรวงสาธารณสุข บังคับใช้ปี 2513

ดูแลการสาธารณสุขขั้นมูลฐาน
ดูแลด้านการสาธารณสุขในชุมชนชนบท

• พระราชบัญญัติว่าด้วยสุขภาพมารดา โดยกระทรวงสาธารณสุข บังคับใช้ปี 2513

ระบุสาเหตุของปัญหาในการพัฒนาสุขภาพเด็กแต่เนิ่นๆ

• นโยบายว่าด้วยการบังคับใช้การฉีดวัคซีน โดยกระทรวงสาธารณสุข บังคับใช้ปี 2513

การฉีดวัคซีน BCG, DPT3, OPV3 , โรคหัด, บาดทะยัก 11, โรคตับอักเสบ B111

• ลดอัตราการตาย
• ป้องกันโรคและความพิการ
• ส่งเสริมการเติบโตและการพัฒาที่เหมาะสม

• พระราชบัญญัติว่าด้วยความปลอดภัยด้านสุขภาพในการประกอบอาชีพ โดยกระทรวงแรงงาน บังคับใช้ปี 2513

กำหนดกฎระเบียบด้านความปลอดภัยของแรงงาน ลูกจ้าง และผู้อยู่อาศัยในอาคาร รวมถึงสาธารณูปโภคต่างๆ

จุดมุ่งหมาย 7 ประการ ภายใต้กรอบการปฏิบัติงานแห่งสหัสวรรษจากทะเลสาบบิวา (BMF)

3.14 องค์กรช่วยเหลือตัวเองของคนพิการ ญาติพี่น้อง และสมาคมผู้ปกครอง

Organizations of PWDs have continuously organized their own affairs. The FNCDP Act has protected their autonomy. Efforts to be united of PWDs in Fiji have not been quite so successful.

3.15 สตรีพิการ

_______

3.16 การค้นหาความพิการและการเข้าฟื้นฟูตั้งแต่แรกเริ่ม และการให้การศึกษากับคนพิการ

การระบุความพิการและการช่วยเหลือตั้งแต่ระยะแรก

แม้จะมีความพยายามของผู้ให้ความช่วยเหลือเพื่อการฟื้นฟูชุมชน (CRAs) ในประเทศ แต่การระบุความพิการของเด็กเพื่อให้สามารถเข้ารับการรักษาตั้งแต่แรกเริ่มยังไม่มีการดำเนินงานอย่างเป็นรูปธรรม

• ยุทธศาสตร์การฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการโดยชุมชน (CBR) โดยกระทรวงสาธารณสุข เริ่มใช้เมื่อปี 2533

เป็นยุทธศาสตร์เพื่อระบุลักษณะความพิการและการเข้าช่วยเหลือคนพิการในชนบท ซึ่งเป็นที่ที่มีข้อจำกัดในการเข้าถึงสถานฟื้นฟูสมรรถภาพและบริการต่างๆ ทั้งนี้ผู้ช่วยเหลือเพื่อการฟื้นฟูชุมชนจะประจำการอยู่ที่ศูนย์สุขภาพในท้องถิ่นโดยทำงานร่วมกับพยาบาลสาธารณสุข และกลุ่มทำงานด้านสาธารณสุขเพื่อดูแลคนพิการ

• ยุทธศาสตร์เพื่อสนับสนุนการช่วยเหลือตั้งแต่ระยะแรก (กระทรวงศึกษาธิการ) เริ่มใช้เมื่อปี 2513

สำรวจว่าเด็กมีลักษณะการเรียนรู้อย่างไร สำหรับเด็กที่เรียนรู้ช้าจะถูกส่งตัวไปที่โรงเรียนศึกษาพิเศษหรือได้รับการดูแลจากครูประจำชั้น การให้ความช่วยเหลือทางการศึกษา และการช่วยเหลือทางการแพทย์กับเด็กตั้งแต่แรกเกิดถึง 8 ขวบ วางโปรแกรมส่งเสริมพัฒนาการขั้นพื้นฐาน

• นโยบายการดูแลสุขภาพครอบครัว โดยกระทรวงสาธารณสุข ปีที่เริ่มใช้ไม่ระบุชัดเจน

เพื่อช่วยเหลือผู้ปกครองให้สามารถระบุถึงลักษณะความพิการของลูกๆได้

มีโรงเรียนการศึกษาพิเศษหลายแห่งซึ่งดำเนินงานภายใต้สำนักงานการประถมศึกษาในกำกับของกระทรวงศึกษาธิการ และให้การศึกษาพิเศษแก่คนพิการ โดยภาครัฐให้การสนับสนุนทางการเงิน อาคารเรียน ตำราเรียน รวมถึงการให้ความช่วยเหลือด้านการเงินแก่มูลนิธิของรัฐ อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีแนวนโยบายแห่งชาติ กฎระเบียบ หรือการเตรียมการพิเศษที่ทางรัฐบาลจัดให้สำหรับการศึกษาของคนพิการ

หน่วยงานด้านการศึกษาพิเศษดูแลในส่วนของการพัฒนาและจัดรูปแบบการศึกษาพิเศษสำหรับเด็กที่มีความพิการ โดยเน้นที่ประเด็นต่างๆดังนี้

• สำรวจเด็กที่มีความพิการ
• ตั้งโรงเรียนเพื่อการศึกษาพิเศษแห่งใหม่
• ฝึกอบรมครูที่จะเข้าปฏิบัติงานในโรงเรียนการศึกษาพิเศษ
• การให้ความช่วยเหลือและคำแนะนำในการบริหารจัดการโรงเรียนการศึกษาพิเศษ

จากรายงานประจำปีของกระทรวงศึกษาธิการ ปี 2542 พบว่ามีเด็กผู้มีความพิการทั้งสิ้น 972 ราย ที่เข้ารับการศึกษาในโรงเรียนศึกษาพิเศษ 16 แห่งในฟิจิ โดยสถานศึกษาแต่ละแห่งได้รับงบประมาณสนับสนุน 250,000 ดอลลาร์ เพื่อนำมาบริหารจัดการด้านการเงินต่างๆ

โรงเรียนสำหรับเด็กพิเศษส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในเขตเมืองเป็นผลให้เด็กๆ จากชนบทไม่สามารถเข้าเรียนในโรงเรียนเหล่านี้ได้

FNCDP ได้พยายามผลักดันให้กระทรวงศึกษาธิการตระหนักถึงความต้องการของคนพิการโดยเฉพาะในส่วนของการศึกษา ดังนี้

• พัฒนาแนวนโยบายที่เด่นชัดเกี่ยวกับคนพิการโดยเฉพาะการศึกษาโดยให้รวมอยู่ในระบบการศึกษาหลักแห่งชาติด้วย
• ครูที่ปฏิบัติหน้าที่การสอนในโรงเรียนการศึกษาพิเศษต้องเป็นผู้มีคุณสมบัติเหมาะสม
• ต้องมีครูที่สามารถให้การดูแลเด็กได้และรับเด็กพิการเข้าศึกษาต่อเนื่องในระบบการศึกษาระดับมัธยมศึกษา
• มีหลักสูตรที่เหมาะสมสำหรับการฝึกอาชีพ
• อำนวยความสะดวกด้านอักษรเบรลล์สำหรับเด็กที่มีความพิการด้านการมองเห็น
• ตั้งหน่วยงานดูแลการศึกษาพิเศษ
• สนับสนุนทุนการศึกษาแก่ครูและนักเรียนที่มีความพิการเพื่อส่งเสริมการอบรมและการศึกษาในระดับที่สูงขึ้น

เด็กพิการที่เข้าเรียนในสถาบันระดับประถมศึกษาทั้ง 16 แห่งในประเทศ มักจะขาดโอกาสทางการศึกษาต่อในระดับมัธยมศึกษาและระดับอุดมศึกษา เพราะกระทรวงศึกษาธิการไม่มีการเตรียมการเพื่อสนับสนุนทางการศึกษา เช่น อักษรเบรลล์สำหรับคนพิการทางสายตา หรือสื่อการสอนประเภทต่างๆหรือแม้แต่บุคลากรก็ไม่พร้อม

นโยบายการศึกษาพิเศษ มีดังนี้:

• ยุทธศาสตร์การศึกษาพิเศษ เริ่มใช้ปี 2503

ก่อตั้งโรงเรียนศึกษาพิเศษสำหรับเด็กพิการ 17 แห่ง

• • การสนับสนุนด้านบุคลากร ครูผู้สอน การฝึกอบรมครู การสนับสนุนทางการเงิน ทั้งนี้ปีที่เริ่มใช้ไม่ระบุแน่ชัด

โรงเรียนทุกแห่งได้รับการจัดการโดยองค์กรของสังคม และโรงเรียนศึกษาพิเศษอยู่ในกำกับของรัฐบาล

3.17 การฝึกอบรมและการจ้างงาน

โอกาสสำหรับคนพิการในฟิจิที่จะทำงานยังอยู่ในวงจำกัดมาก นอกจากนี้การเตรียมการอย่างเป็นระบบด้านการจ้างงานก็ไม่ครอบคลุมลูกจ้างคนพิการ ปัจจุบันนี้มี 2 องค์กรที่ให้การสนับสนุนด้านการจ้างงานคนพิการ ได้แก่ กรมการสวัสดิการสังคม และ องค์กรดูแลการจ้างงานที่เท่าเทียม (Public Service Commission)

บริการด้านการฝึกอาชีพสำหรับนักเรียนที่ไม่สามารถเข้าเรียนในระบบปกติได้เริ่มก่อตั้งในกลางปี 2513 เพื่อเตรียมการให้นักเรียนมีทักษะพิเศษด้านการประกอบอาชีพใดอาชีพหนึ่ง ที่เป็นที่ต้องการของตลาดแรงงานหรือประกอบอาชีพอิสระ

สภาเพื่อการฟื้นฟูในฟิจิเริ่มก่อตั้งขึ้นในปี 2522 เพื่อเป็นองค์กรที่รับผิดชอบด้านอาชีวศึกษาทั่วประเทศ ยกเว้น เมือง Suva และเมืองใกล้ๆ เนื่องจากข้อจำกัดด้านการบริการของสภา

FNCDP ดูแลด้านการฝึกอบรมและการจ้างงานโดยได้รับคำแนะนำจากคณะกรรมการที่ปรึกษาซึ่งประกอบ ด้วยผู้เชี่ยวชาญด้านการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ อันได้แก่ กระทรวงแรงงาน สถาบันเทคโนโลยีฟิจิ และสภาการฝึกอบรมแห่งชาติฟิจิ

อย่างไรก็การดำเนินงานก้าวหน้าไปช้ามากเนื่องจากว่ามีข้อจำกัดด้านบุคลากรและหลักสูตรของกระทรวงศึกษาธิการ

ด้วยเหตุนี้คนพิการจึงไม่มีโอกาสได้จัดการศึกษาและทักษะขั้นพื้นฐานเพื่อให้เกิดการจ้างงานและการประกอบธุรกิจส่วนตัว อย่างไรก็ตามในโรงเรียนศึกษาพิเศษก็มีการฝึกอาชีพเบื้องต้น เพื่อเป็นการช่วยเหลือคนพิการให้ผลิตงานศิลปะและงานฝีมือ ของเล่นเด็ก และเครื่องเรือน และปัจจุบันนี้การฝึกอบรมเช่นนี้ก็ยังมีอยู่อย่างต่อเนื่อง

แนวนโยบายที่เกี่ยวกับการฝึกอาชีพและการส่งเสริมการจ้างงานในฟิจิ มีดังนี้

• การฟื้นฟูด้านอาชีพ เริ่มใช้ปี 2513

• ช่วยให้ผู้ป่วยสามารถประกอบกิจวัตรประจำวันได้
• ช่วยเหลือและส่งเสริมให้คนพิการสามารถฟื้นฟูสุขภาพเท่าที่จะทำได้
• การบริการด้านการฟื้นฟูการประกอบอาชีพซึ่งดำเนินการที่ศูนย์ฝึกอบรมด้านเทคนิคและอาชีวศึกษา ศูนย์ฟื้นฟู Naroro ศูนย์ส่งเสริมเด็กชาย Veilomani และศูนย์ฟื้นฟู Nadroga

• ยุทธศาสตร์การช่วยเหลือและการฝึกอบรมด้านอาชีพ โดยกระทรวงศึกษาธิการ เริ่มใช้ปี 2513

• ศูนย์ฝึกอบรมด้านเทคนิคและอาชีวศึกษาในฟิจิเปิกบริการให้กับเยาวชนคนพิการ
• การจ้างงาน
• การศึกษา

3.18 การเข้าถึงสิ่งอำนวยความสะดวกและการขนส่งสาธารณะ

การเข้าถึงบริการในที่นี้ครอบคลุม ถึง การศึกษา สวัสดิการสังคมด้านสุขภาพ กฎหมาย การคมนาคมสื่อสาร และการจ้างงาน เป็นต้น โดยกระทรวงสาธารณสุขและสวัสดิการสังคมได้สั่งการให้คณะกรรมการที่ปรึกษาร่วมกันอภิปรายถึงประเด็นเหล่านี้ในเดือนพฤศจิกายน ปี2538 โดยอ้างถึงการนำเสนอร่างบทสรุปความต้องการของคนพิการเพื่อบรรจุในประมวลกฎหมายการก่อสร้างอาคารแห่งชาติ

คนพิการต้องเผชิญกับสภาพแวดล้อมที่ไม่เอื้ออำนวยต่อสภาพร่างกายโดยเฉพาะในส่วนของขอบถนน ทางเดินเท้า ทางข้าม บันได สาธารณประโยชน์ และการขนส่งสาธารณะต่างๆ หลังจาการเรียกร้องของ FNCDP ประเด็นความต้องการของคนพิการได้รับการบรรจุไว้ในแผนพัฒนาของเทศบาล เมือง Suva ซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศและเป็นเมืองที่ริเริ่มการติดตั้งป้ายบอกทาง ลานจอดรถ และห้องน้ำห้องสุขาที่เหมาะกับคนพิการ นอกจากนี้ก็ยังมีอีกหลายๆ เมืองที่ให้ความร่วมมือในการสร้างสภาพแวดล้อมของเมืองที่เอื้อความสะดวกให้กับคนพิการ ดังนั้นการตระหนักถึงความต้องการของคนพิการได้ขยายวงกว้างออกไปสู่หลายหน่วยงานหลายองค์กรรวมทั้งสถาบันเทคโนโลยีแห่งฟิจิ และมหาวิทยาลัย South Pacific

การขนส่งมวลชน เช่น รถโดยสาร รถแท็กซี่ ก็เป็นประเด็นที่ต้องนำมาประกอบการพิจารณาเช่นกัน โดยคณะกรรมการที่ปรึกษาให้ความสำคัญในส่วนของการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาและอุดมศึกษา รวมถึงการฝึกอาชีพ การจ้างงาน และการมีส่วนร่วมในสังคมด้วย

พระราชบัญญัติผังเมือง (ข้อ 19) กล่าวถึงการเตรียมการด้านสาธารณูปโภคเพื่อเอื้อความสะดวกต่อคนพิการ ส่งผลให้เทศบาลริเริ่มการดำเนินการจัดทำทางลาดบริเวณทางข้าม อย่างไรก็ตามการดำเนินการก็ประสบกับอุปสรรคในการก่อสร้างสาธารณูปโภคแก่คนพิการโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องงบประมาณ

นโยบายที่เกี่ยวกับการบริการสังคม มีดังนี้

•นโยบายการบริการสังคม และยุทธศาสตร์บรรเทาความยากจน โดยกระทรวงสวัสดิการสังคม ซึ่งนำมาใช้ในปี 2523

โครงการให้งบอุดหนุนและความความช่วยเหลือแด่องค์กรและบุคคล

3.19 การเข้าถึงข้อมูลและการสื่อสาร

_______

3.20 การบรรเทาความยากจน โดยการเสริมสร้างศักยภาพ สวัสดิการสังคม และการมีคุณภาพชีวิตแบบยั่งยืน

_______