5.2 ข้อมูลองค์กรพัฒนาเอกชนเพื่อ คนพิการ

กลุ่มผู้ป่วยโรคเรื้อน ได้มีการก่อตั้งขึ้นเนื่องจากความเชื่อในอดีตของคน ที่ขับไล่ผู้ป่วยโรคเรื้อนให้เข้าไปอยู่ในป่า และในเวลาต่อมาจึงได้มีการรวมตัวกันจัดตั้งขึ้นเป็นหมู่บ้านอยู่ในพื้นที่หลายจังหวัด กลุ่มผู้ป่วยโรคเรื้อนนี้อยู่ในความควบคุมของ NCDP มีผู้ใหญ่บ้านของตัวเองเป็นผู้บริหาร มีการจัดตั้งกลุ่มสตรี และกลุ่มเยาวชน ตลอดจนมีสโมสรด้านวัฒนธรรมและสโมสรกีฬาเป็นของตนเอง อายุเฉลี่ยของสมาชิกนั้นอยู่ในเกณฑ์ที่ใกล้เคียงกับอายุเฉลี่ยของพลเมืองในประเทศ เว้นแต่บางคน ที่ได้รับการช่วยเหลือเป็นพิเศษจากรัฐบาลและองค์กรระหว่างประเทศ

เป็นองค์กรพัฒนาเอกชนที่ได้ตีพิมพ์เผยแพร่ผลการสำรวจระดับชาติเกี่ยวกับคนพิการ (NSDP) ด้วยการให้ความร่วมมือจาก MOH เป้าหมายหลักของการสำรวจระดับชาติในครั้งนี้ เพื่อให้ได้มาซึ่งข้อมูลจำนวนคนพิการแขน-ขาในประเทศ ข้อมูลทางสถิติได้รวมเอาจำนวนคนพิการแขน-ขาที่เป็นเหยื่อจากการโดนทุ่นระเบิดและอุบัติเหตุจากการระเบิดเหมือง ตลอดจนเหยื่อจากโรคมะเร็งกระดูก โรคเรื้อน ผู้ที่ถูกตัดแขน-ขาเนื่องจากการติดเชื้อ และจากความยากจน องค์กรการสร้างภูมิคุ้มกันโรค (EPI) ได้จัดส่งแบบสอบถามไปยังพื้นที่ในหลายหมู่บ้านให้ได้มากที่สุด โดยขอความร่วมมือให้ผู้ใหญ่บ้านเป็นผู้ตอบแบบสอบถามดังกล่าว

ภารกิจของ HI นั้นประกอบด้วย การให้ความช่วยเหลือคนพิการในพื้นที่เฝ้าระวัง การฟื้นฟูสมรรถภาพและการพัฒนา หน่วยงานด้านการแทรกแซงต่างก็มีการปรับกลยุทธ์ให้เหมาะสมกับสถานการณ์ของพื้นที่ และได้มีการปรับเปลี่ยนจากการเน้นความสำคัญด้านกายภาพ (กายภาพบำบัด การประชุมเชิงปฏิบัติการด้านอวัยวะเทียม) มาสู่การให้ความสำคัญด้านเศรษฐสังคม (Socio-Economic) (การศึกษาแบบไม่เลือกปฏิบัติ กลุ่มผู้พึ่งตนเอง และการสร้างรายได้) HI มีพันธสัญญาในการดำเนินการสำรวจด้านเศรษฐสังคมโดย UXO LOA และในปี 2540 ก็ได้เริ่มดำเนินการให้ความช่วยเหลือด้านเทคนิคแก่กิจกรรมการเก็บกู้กับระเบิดในจังหวัดสะหวันนะเขต โดยให้ความสำคัญกับการเก็บกู้และกิจกรรมสร้างความตระหนักในชุมชนเป็นอันดับแรกเนื่องจากเป็นเขตที่มีการเกิดอุบัติเหตุสูงสุดมาจนถึงปัจจุบัน ซึ่งปัจจุบันได้มีการดำเนินโครงการระยะที่2 ในเขตพื้นที่4 ตำบลด้วยกัน HI ยังได้ให้ความช่วยเหลือและสนับสนุนด้านเทคนิคแก่หน่วยกายภาพบำบัด ของโรงพยาบาล Mahosot โรงพยาบาล Friendship โรงพยาบาล Sethathirath โรงพยาบาลทหาร 103 และศูนย์เวชศาสตร์การฟื้นฟูในเวียงจันทร์ และยังรวมถึงการบัญญัติหลักสูตรการศึกษาอบรมการกายภาพบำบัดในโรงพยาบาล ซึ่งในอนาคตได้มีการวางแผนที่จะขยายโครงการไปยังโรงพยาบาลในระดับจังหวัดต่อไป

ในปี 2540 ILO ได้จัดการสัมมนาภายใต้สัญลักษณ์แห่งความท้าทาย การฝึกอาชีพและความต้องการของคนพิการในสปป.ลาว และการตีพิมพ์สรุปข้อมูลคนพิการในสปป.ลาว การฝึกอบรมเพื่อให้เกิดการจ้างงานและการสร้างรายได้ หัวใจสำคัญของยุทธศาสตร์ ครอบคลุมถึงข้อเสนอแนะดังต่อไปนี้

1. ร่างบัญญัติกฎหมาย บนพื้นฐานแห่งสิทธิของคนพิการ ในการเข้าถึงระบบขนส่งมวลชน โอกาสในการฝึกวิชาชีพและการมีงานทำ
2. คณะกรรมาธิการผู้พิการแห่งชาติ ควรขยายกรอบกระบวนทรรศในการรวมคนพิการทุกประเภทเข้าไว้ด้วยกัน เพื่อให้นโยบายมีความสอดคล้องกันและการมอบหมายภารกิจตามนโยบายดังกล่าวจะได้เป็นไปตามแผนงานที่ได้วางไว้
3. การสำรวจอย่างจริงจัง ถึงประเภทของคนพิการและความแตกต่างของความพิการที่มีผลมาจากความแตกต่างด้านภูมิภาค ควรให้ความสนใจเพิ่มเติมในด้านการส่งเสริมการฝึกอาชีพและการจ้างงานของคนพิการ เช่นแผนการฝึกอบรมรัฐบาลในอนาคตเพื่อกลุ่มเป้าหมายที่เป็นคนพิการ การรวมกลุ่มคนพิการลาวที่มีความหลากหลายเข้าเป็น "สมาคม" จัดเตรียมสิ่งอำนวยความสะดวกด้านการฝึกอบรมให้เพียงพอต่อความต้องการของคนพิการ
4. พัฒนาการบริการด้านข้อมูลข่าวสารเพื่อกระตุ้นให้คนพิการเข้ามามีส่วนร่วมในการฝึกอบรมและพัฒนาโครงการใหม่ๆ
5. ประสานความร่วมมือกับ LDPA ในการประยุกต์และเผยแพร่ข้อมูลด้านศักยภาพและสิทธิของคนพิการ ไปพร้อมกันกับการฝึกอบรมและการให้โอกาสในการจ้างงาน

NSL ทำงานในส่วนของการควบคุมและรักษาโรคเรื้อนภายใต้ศูนย์โรคผิวหนังและกามโรคแห่งชาติ (NCD) ซึ่งดูแลควบคุมใน 6 หมู่บ้านผู้ป่วยโรคเรื้อน

เป็นโครงการร่วมมือกับ AAR ประเทศญี่ปุ่น ในปี 2543 Private Japanese Organization ได้บริจาค วีลแชร์ จำนวน 25 คัน

ตั้งแต่ปี 2536 SCF-UK โดยการประสานความร่วมมือกับกระทรวงศึกษาธิการ จัดให้มีหลักสูตรการเรียนการสอน (IEP) ในระดับก่อนประถมศึกษาและระดับประถมศึกษา ปัจจุบันได้รวมถึงระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นด้วย ในเดือนมีนาคม 2542 IEP ได้ดำเนินงานใน 8 จังหวัด (เขตเทศบาลเวียงจันทร์ แขวงเวียงจันทร์ แขวงคำม่วน แขวงสะหวันนะเขต แขวงสาละวัน แขวงจำปาสัก แขวงไชยะบุรี และแขวงหลวงพระบาง) ในโรงเรียนระดับก่อนประถมศึกษาจำนวน 23 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษาจำนวน 39 แห่ง และระดับมัธยมศึกษาจำนวน 3 แห่ง

TLMI เป็นองค์กรที่เกี่ยวข้องกับการป้องกัน การให้ความรู้ด้านสาธารณสุข การรักษา การผ่าตัดและการผลิตอุปกรณ์ที่เกี่ยวกับเท้า ทั้งนี้ ยังมีแผนที่จะเริ่มให้มีการใช้ชุมชนเป็นฐาน เพื่อที่จะยกระดับมาตรฐานความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นอีกด้วย

ศูนย์ฝึกอบรมวิชาชีพ ได้ถูกสร้างขึ้นในหมู่บ้านสีไค (Sikeud) ตำบลนาทรายทอง โดย Sister of St. Paul de Charters of Thailand โดยหลักสูตรการเรียนการสอนจะประกอบด้วยทักษะด้านคอมพิวเตอร์ บัญชี ภาษาอังกฤษ เกษตรกรรม การเลี้ยงสัตว์ การตัดเย็บเสื้อผ้า และงานหัตถกรรม การก่อสร้างมีกำหนดแล้วเสร็จในปี 2545 - 2546

วัตถุประสงค์เดิมในการก่อตั้ง WC เพื่อลดอัตราการระบาดของโรคติดต่อและลดความพิการในผู้ใหญ่และเด็ก โดยส่งเสริมสุขภาพในระดับหมู่บ้านโดยใช้การฟื้นฟูสมรรพภาพและเจ้าหน้าที่ประจำสถานีอนามัยของแต่ละหมู่บ้าน โดยการดำเนินงานในระยะที่ 2 ในช่วงปลายปี 2538 มีเป้าหมายสำคัญ ประกอบด้วยกิจกรรมหลัก 2 ประการคือ การฟื้นฟูสมรรถภาพทางกายและการสร้างรายได้สำหรับคนพิการและครอบครัว ตลอดจนการบริหารจัดการโครงการ มีคณะทำงานประกอบด้วยตัวแทนจาก World Concern จำนวน 1 คน และตัวแทน 2 คน จากหน่วยฟื้นฟูสมรรถภาพประจำจังหวัด ในขณะเดียวกัน WC ก็ได้ทำงานร่วมกับอีก 56 ครอบครัว ที่มีสมาชิกในครอบครัว (ทั้งเด็กและผู้ใหญ่) เป็นคนพิการ ในตำบล Saravan (ประมาณ 15 หมู่บ้าน) นาย Singkham ที่ปรึกษาของ CBR รายงานว่าสมาชิกทั้งหมดเป็นคนพิการหูหนวก คนพิการแขน-ขา หรือผู้สูญเสียขา 1 ข้างจากการเป็นโรคโปลิโอ คนพิการที่สามารถทำงานได้จะได้รับเงินกู้ยืมจำนวนหนึ่ง เพื่อใช้ดำเนินกิจการเล็กๆของตนเอง ซึ่งอาจรวมถึงการเลี้ยงสัตว์เล็กเช่น ไก่ เป็ด หรือหมู โดยคนพิการจะเป็นคนลงมือทำงานด้วยตนเอง และอาจได้รับความช่วยเหลือเล็กน้อยจากครอบครัว ในระยะแรก กองทุนกู้ยืมหมุนเวียนนี้ กำหนดให้สมาชิกต้องใช้คืนภายในระยะเวลา 6 เดือน อย่างไรก็ตาม WC พบว่าสมาชิกจำนวนมากมีความลำบากในการคืนเงินกู้ภายในเวลาที่กำหนด จึงได้มีการขยายเวลาออกไปเป็น 9 - 12 เดือน สำหรับอุปสรรคที่พบในโครงการดังกล่าวคือ ทั้งคนพิการและเจ้าหน้าที่ของรัฐมีความคาดหวังที่สูงเกินไปในการจะเห็นผลการพัฒนาในระยะเวลาอันสั้น นอกจากนี้ เนื่องจากโครงการดังกล่าวดำเนินการโดยเจ้าหน้าที่ของรัฐ ทำให้คนพิการแต่ละรายเข้าใจว่าเป็นเงินให้เปล่า จึงทำให้ไม่ค่อยประสบความสำเร็จในการคืนเงินกู้เท่าที่ควร