• Skip the side menu list
• ฐานข้อมูลด้านผู้พิการ
• สหภาพเมียนมาร์
  • ข้อมูลทั่วไป
  • บทนำ
  • สภาพภูมิศาสตร์
  • ข้อมูลทางสังคมและเศรษฐกิจ
  • รัฐบาล
  • ระบบสวัสดิการทางสังคมแห่งชาติ
  • ข้อมูลด้านการศึกษา
  • ข้อมูลด้านการสาธารณสุข
  • เทคโนโลยีสารสนเทศ
  • ข้อมูลเชิงสถิติเกี่ยวกับคนพิการ
  • สถานการณ์คนพิการในปัจจุบัน
  • ทศวรรษคนพิการ แห่งเอเชียและแปซิฟิก พ.ศ. 2546 - 2555
  • ข้อมูลองค์กรที่เกี่ยวข้องกับคนพิการ
  • ภาคผนวก 1

1.4 รัฐบาล

กองทัพได้เข้ามาควบคุมรัฐบาลในปี 2531 และก่อตั้งสภารักษาความสงบและนิติบัญญัติ (State Law and Order Restoration Council) ซึ่งต่อมาได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็น สภาสันติภาพและการพัฒนาแห่งชาติ (the State Peace and Development Council - SPDC) ซึ่งมีประธานคือพลเอกอาวุโส ตาน ฉ่วย และประกอบไปด้วยเจ้าหน้าที่ทางการทหารมัธยมปลาย 19 นาย มีนายกรัฐมนตรีคือนายพลขิ่น ยุ้น ที่ได้รับมอบหมายจาก SPDC เมื่อเดือนสิงหาคม 2546 สภาสันติภาพและการพัฒนาแห่งชาติได้ประกาศเจตนาในการจัดตั้งรัฐบาลระบอบประชาธิปไตยแบบหลายพรรค และได้จัดการเลือกตั้งขึ้นเมื่อเดือนพฤษภาคม 2533 และเรียกประชุมพรรคการเมืองเพื่อเลือกผู้สมัครเลือกตั้งประธานาธิบดีในเดือนมกราคม 2536 เพื่อที่จะเป็นแรงผลักดันไปสู่การร่างรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ซึ่งยังคงอยู่ระหว่างการพิจารณา

สภานิติบัญญัติเป็นสมัชชาประชาชน (People’s Assembly) ที่ประกอบด้วยสภาเดียว (Pyithu Hluttaw) ซึ่งมีสมาชิกที่จะต้องผ่านการเลือกโดยการออกเสียงของประชาชน 485 คน ดำรงตำแหน่งวาระละ 4 ปี การเลือกตั้งครั้งสุดท้ายจัดขึ้นในปี 2533 อย่างไรก็ตามสมัชชานี้ก็ไม่เคยมาชุมนุมกัน รัฐบาลเป็นสมาชิกของอาเซียน

1.5 ระบบสวัสดิการสังคมแห่งชาติ

โครงการประกันสังคมได้เริ่มต้นขึ้นในปี 2497 ลูกจ้างส่วนใหญ่จะได้รับการคุ้มครองโดยประกันภาคบังคับ โดยไม่คำนึงถึงลักษณะการปฏิบัติงาน และการจ้างงานแบบชั่วคราวด้วย กฎหมายว่าด้วยการประกันสังคมปี 2497 ประกอบไปด้วยการประกัน 2 ประเภท คือ การประกันทั่วไป ซึ่งคุ้มครองความเจ็บป่วย การคลอดบุตร การเสียชีวิต และอีกประเภท หนึ่งคือ การประกันการบาดเจ็บจากการทำงาน ซึ่งคุ้มครองความพิการชั่วคราว ความพิการถาวร และบำนาญทายาท จากข้อมูลของรัฐบาลพบว่ามีผู้ลงทะเบียนประกันตน 764,900 ราย ในช่วงสิ้นปี 2543 โดยมี 531,679 รายที่มารับการประกันภัย (ประกอบไปด้วยเพศชาย 302,776 ราย และเพศหญิง 228,903 ราย) ผู้ที่ลงทะเบียนประกันภัยทำงานในสถานประกอบการรวมกว่า 25,060 แห่ง เงินสวัสดิการรวมไปถึง

เงินสงเคราะห์การเจ็บป่วย

เงินสวัสดิการการเจ็บป่วยรายวัน เท่ากับประมาณ 50% ของค่าแรง และชดเชยเป็นระยะเวลาสูงสุด 26 สัปดาห์

เงินสงเคราะห์คลอดบุตร

สวัสดิการการคลอดบุตร เท่ากับประมาณ 66.6% ของค่าแรง ซึ่งสามารถจ่ายในช่วง 6 สัปดาห์ก่อนและ 6 สัปดาห์หลังการคลอดบุตร เป็นระยะเวลาสูงสุด 26 สัปดาห์

เงินสงเคราะห์ศพ

เงินช่วยเหลืองานศพจำนวน1,000 จั๊ต จะจ่ายให้แก่ญาติ หรือบุคคลอื่นซึ่งดูแลค่าใช้ใช้จ่ายในการจัดงานศพผู้ประกันตน โดยไม่คำนึงถึงสาเหตุของการเสียชีวิต

เงินสงเคราะห์ความพิการชั่วคราว

เงินสงเคราะห์ความพิการชั่วคราวจะจ่ายชดเชยการสูญเสียรายได้เนื่องจากอุบัติเหตุในการทำงาน เงินจำนวนประมาณ 2 ใน 3 ของค่าแรงจะจ่ายให้เป็นเงินสงเคราะห์ในช่วงระยะเวลาที่ไม่สามารถไปทำงานได้ สูงสุด 52 สัปดาห์ ซึ่งจะอนุมัติให้ได้รับสิทธิ์สวัสดิการความพิการถาวร

เงินบำนาญคนพิการถาวร

หากผู้ประกันตนได้รับการสูญเสียรายได้ทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งอย่างถาวร เงินบำนาญจะจ่ายให้เป็นรายเดือน โดยสวัสดิการนี้จะได้รับการยกเว้นภาษี

1.6 ข้อมูลด้านการศึกษา

จากข้อมูลของคณะกรรมาธิการแห่งสหประชาชาติ ว่าด้วยเรื่องสิทธิของเด็ก เมื่อปี 2542 พบว่าสภารักษาความสงบและนิติบัญญัติ ได้ออกกฎหมายเด็ก (เลขที่ 9/93) ในปี 2536 กฎหมายเด็กได้กล่าวไว้ว่าเด็กทุกคนจะต้อง

• มีโอกาสได้รับการศึกษา
• มีสิทธิได้รับการศึกษาขั้นพื้นฐาน (ระดับประถมศึกษา) โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย ในโรงเรียนของรัฐ

จากกฎหมายเด็ก กระทรวงศึกษาธิการจะต้อง

• วางวัตถุประสงค์ในการจัดเตรียมระบบการศึกษาขั้นพื้นฐานภาคบังคับแบบไม่เสียค่าใช้จ่าย
• ดำเนินมาตรการตามความจำเป็นเพื่อส่งเสริมการเข้าเรียนปกติที่โรงเรียนและลดอัตราการลาออกก่อนจบหลักสูตร
• เตรียมมาตรการจัดการศึกษาสำหรับเด็กที่ไม่สามารถเข้ารับการศึกษาในโรงเรียนของรัฐ ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม

จากกฎหมายทางด้านการศึกษาพื้นฐานของสหภาพเมียนมาร์ในปี 2516 หนึ่งในวัตถุประสงค์ของการศึกษาขั้นพื้นฐานคือการทำให้พลเมืองทุกๆ คนของสหภาพเมียนมาร์ได้เป็นผู้มีความพร้อมทั้งทางด้านร่างกายและจิตใจ โดยมีการศึกษาพื้นฐาน มีสุขภาพที่แข็งแรง และมีศีลธรรมอันดี

แผนพัฒนาแห่งชาติได้ระบุว่า เพื่อกี่มีชีวิตอยู่รอดและการปกป้องเด็ก จะต้องเพิ่มโอกาสทางการศึกษาให้ทั่วถึง โดยการเพิ่มอัตราส่วนการลงทะเบียนในระดับประถมศึกษาสุทธิจาก 62% เป็น 100% และเพิ่มอัตราการจบการศึกษาขั้นพื้นฐาน จากปัจจุบัน 25% เป็น 80% ภายในปี 2543

จากกฎหมายการศึกษาทางด้านเทคนิค เกษตรกรรม และวิชาชีพแห่งสหภาพเมียนมาร์ปี 2517 อ้างอิงถึงบทบาทหน้าที่ของสภาการศึกษาทางด้านเทคนิค เกษตรกรรมและวิชาชีพ มีข้อกำหนดสำหรับผู้ที่ไม่สามารถศึกษาในการศึกษาพื้นฐานได้ ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม จะต้องได้รับการศึกษาทางด้านวิชาชีพโดยการแจ้งไปยังกระทรวงศึกษาธิการ

ระบบการศึกษา

ตามกฎหมายเด็ก การศึกษาพื้นฐานเป็นการศึกษาภาคบังคับ อย่างไรก็ตาม จากข้อมูลของสหภาพนักศึกษาแห่งสหพันธรัฐเมียนมาร์ (All Burma Federation of Student Unions) เจ้าหน้าที่ของกองทัพผู้รับผิดชอบด้านการศึกษาได้สั่งให้จัดการศึกษาแบบพึ่งตนเองในพื้นที่ชนบท ในโครงการดังกล่าวทำให้บิดามารดาและชาวบ้านต้องร่วมกันรับภาระค่าใช้จ่ายในการสร้างโรงเรียน ค่าจ้างครู ค่าจัดหาวัสดุอุปกรณ์ประกอบการสอน และค่าใช้จ่ายอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง จากข้อมูลสหภาพนักศึกษาแห่งสหพันธรัฐเมียนมาร์ พวกเขาต้องจ่ายเงิน 3,000 จั๊ต ในการลงทะเบียนเรียน และอีกอย่างน้อย 500 จั๊ตต่อเดือนเพื่อเป็นค่าธรรมเนียมในการศึกษาในโรงเรียน นอกจากนี้ ยังมีจ่ายค่าใช้จ่ายอื่นๆ ที่เพิ่มเข้ามาด้วย เช่น งานเฉลิมฉลองของนักเรียน ห้องเรียนมัลติมีเดีย ตำราเรียน กระดาษ ปากกา การอุดหนุนเงินประจำปีภาคบังคับ เข้ากองทุนสมาคมครูและผู้ปกครอง และการอุดหนุนเงินในการพัฒนาโรงเรียน

โรงเรียนวัด

จากข้อมูลของรัฐบาล พบว่ามีโรงเรียนวัดจำนวน 1,028 แห่ง ใน 228 ชุมชน มีสามเณรเข้าศึกษาจำนวนทั้งสิ้น 7,223 รูป แม่ชีจำนวน 757 คน นักเรียนชายจำนวน 75,650 คน และนักเรียนหญิงจำนวน 62,214 คน ในปีการศึกษา 2544 - 2545

อัตราส่วนการลงทะเบียน

จากข้อมูลของกองทุนเด็กแห่งสหประชาชาติ อัตราส่วนการลงทะเบียนรวมในระดับประถมศึกษาในระหว่างปี 2540 ถึง 2543 คาดว่าจะมี 89%ทั้งในเพศชายและในเพศหญิง การลงทะเบียนเรียนสุทธิในโรงเรียนระดับประถมศึกษาในช่วงปีเดียวกัน คาดว่าเพศชายมี 84% ส่วนเพศหญิงมี 83% การลงทะเบียนเรียนในระดับมัธยมศึกษาทั้งหมด คาดว่ามีเพศชาย 40% ในช่วงปี 2540 - 2543

งบประมาณทางการศึกษา

ในปี 2535 - 2536 งบประมาณได้จัดสรรให้การศึกษาพื้นฐานอยู่ที่ 13.5% ของจำนวนงบประมาณทั้งหมด ในขณะที่งบประมาณทั้งหมดทางด้านการศึกษาคิดเป็น 18.8% ของงบประมาณทั้งหมดของประเทศ 75% ของงบประมาณทางด้านการศึกษาได้จัดสรรให้การศึกษาพื้นฐาน

จากข้อมูลของสหประชาชาติ พบว่าค่าใช้จ่ายสาธารณะทางด้านการศึกษาคิดเป็นร้อยละ 8.7 ของค่าใช้จ่ายในปี 2543

อัตราการอ่านออกเขียนได้

จากข้อมูลที่เป็นทางการจากรัฐบาลพบว่า อัตราการอ่านออกเขียนได้ในประเทศคิดเป็น 91.4% ของประชากรในปี 2544 ในขณะที่เพศชายมีการอ่านออกเขียนได้ 91.7% ส่วนเพศหญิงอยู่ที่ 91.0%

1.7 ข้อมูลด้านการสาธารณสุข

จากการสำรวจอัตราการเสียชีวิต โดยสำนักงานสถิติกลางเมื่อปี 2542 พบว่าอัตราการเสียชีวิตของทารก (ต่อการเกิดที่รอดชีวิต 1,000 คน) คาดว่ามี 48.3 ในปี 2544 อายุขัยเพศชายที่อาศัยอยู่ในเขตเมืองปี 2544 คาดว่าอยู่ที่ 61.5 ปี และหญิง 65.6 ปี การอายุขัยเฉลี่ยในพื้นที่ชนบท เพศชายเท่ากับ 60.8 ปี ส่วนเพศหญิง 63.3 ปี จากข้อมูลขององค์การอนามัยโลก (WHO) ในปี 2545 พบว่า อายุขัยของเพศชายอยู่ที่ 56.2 ปี ส่วนเพศหญิงอยู่ที่ 61.8 ปี

จากข้อมูลของกรมวางแผนสุขภาพ ในปี 2545 พบว่ามีโรงพยาบาลของรัฐจำนวน 750 แห่ง ซึ่งประกอบไปด้วย 38,000 เตียง ศูนย์สาธารณสุขในเขตชนบทมีทั้งสิ้น 1,404 แห่ง ขณะที่ศูนย์แม่และเด็กมีจำนวน 348 แห่ง นอกจากนี้ยังพบว่ามีแพทย์จำนวน 15,981 คน พยาบาล 14,925 คน และเจ้าหน้าที่ผดุงครรภ์มากกว่า 13,000 คน

จากข้อมูลขององค์การอนามัยโลก (WHO) องค์กร UNAIDS ได้คาดการสถิติในประชากรเมียนมาร์โดยการใช้ข้อมูลที่ได้รับรายงานจนถึงปี 2542 กระทรวงสาธารณสุขเชื่อว่าจำนวนผู้ติดเชื้อ HIV ตามประมาณการของ UNAIDS นั้นสูงกว่าความเป็นจริง จากจำนวนผู้ติดเชื้อ HIV ซึ่งมีอยู่ประมาณ 500,000 คน ในปี 2543 คาดว่าจะมีผู้ติดเชื้อเอดส์เพิ่มอีก 46,600 รายในปี 2543 และคาดว่าจะมีจำนวนถึง 55,000 ราย ในปี 2548

1.8 เทคโนโลยีสารสนเทศ

จากข้อมูลของ CIA (United States Central Intelligence Agency) ในปี 2543 มีโทรศัพท์พื้นฐานประมาณ 250,000 เลขหมาย ขณะที่ผู้ใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่มีจำนวนทั้งสิ้นประมาณ 8,500 เลขหมาย ในเดือนกันยายน 2543 การเชื่อมต่ออินเตอร์เน็ตจะได้รับอนุญาตเพื่อใช้ในงานราชการ เจ้าหน้าที่ด้านการท่องเที่ยว และธุรกิจขนาดใหญ่อีกเพียง 2 - 3 รายเท่านั้น รัฐบาลเป็นผู้ให้บริการอินเตอร์เน็ตเพียงรายเดียวในประเทศ คาดว่าจะมีผู้ใช้อินเตอร์เน็ตประมาณ 10,000 รายในประเทศ รหัสอินเตอร์เน็ตของประเทศคือ .mm